Wspomnienia z peerelu

Śmierć „Inki” i „Zagończyka” to zemsta ubeków za działalność Zygmunta Szendzielarza, który przeprowadził szereg udanych akcji odwetowych na przedstawicieli komunistycznej władzy (jego żołnierze zlikwidowali m.in. sowieckiego doradcę Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Kościerzynie) i cieszył się autorytetem ludności, a ubecy nie potrafili go ująć.
W śledztwie ubecy pytali Siedzikównę właśnie głównie o niego: gdzie jest major, gdzie jest „Łupaszko”?

„Jeżeli człowiek z Paragwaju zostaje pobity, bo ktoś puścił plotkę, że fotografuje dzieci, co okazało się nieprawdą, to po prostu przypomina mi pogrom kielecki, kiedy się rozsyłało plotki, że Żydzi porywają” – przekonywała Dominika Wielowieyska z Michnikowej „GóWno prawda” na antenie TVP Info w likwidacji.
Pracownica tej gadzinówki nie ma racji z prostego powodu. Pogromu kieleckiego nie było. Była prowokacja kielecka, czy też tragedia kielecka.

Według profesora Tittenbruna to właśnie wzrost konsumpcji u jednych przy drastycznym jej spadku u drugich, a nie budowa będących do dzisiaj powodem słusznej dumy ponad 500 nowoczesnych fabryk, czy takich ikonicznych obiektów jak dworzec centralny w Warszawie i wiele innych była powodem buntu robotników w sierpniu 1980 r.

Skorzystam z danych, które podawał cytowany przeze mnie w poprzednim artykule profesor Jacek Tittenbrun. Dają one faktyczny obraz gospodarki PRL.

Pierwszym odejściem od zasad socjalizmu było wycofanie się z kolektywizacji wsi i zgoda na powstanie klasy „kułaków”, dzięki której w czasach rządów Władysława Gomułki mogliśmy łatwo zaopatrzyć się w dobrej jakości artykuły spożywcze. Dziwni ci „kułacy” mający raptem po 5-6 ha ziemi, 2 krówki, konika, kilka świnek i trochę drobiu. Kolektywizacja wsi to dla mnie jedna ze sztandarowych głupot bermanowszczyzny.